୧୯୩୬ ମସିହା। ଓଡ଼ିଶା ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ପ୍ରଦେଶ ଭାବେ ନିଜର ନୂଆ ପରିଚୟ ପାଇଥିବା ସମୟ। ସେହି ଐତିହାସିକ ବର୍ଷରେ ଓଡ଼ିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ—‘ସୀତା ବିବାହ’। ୨୮ ଏପ୍ରିଲ ୧୯୩୬ରେ ପୁରୀର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଟକିଜ୍ରେ ଏହାର ଔପଚାରିକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ହୋଇଥିବା ତଥ୍ୟ ମିଳେ। ମୋହନ ସୁନ୍ଦର ଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ ଏହାର ପ୍ରଯୋଜକ, ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଓ ଅଭିନେତା ଥିଲେ। ପରେ ଏହା କଟକ ସମେତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା।
ସେହି ଦିନ ହୁଏତ କେହି ଭାବିନଥିଲେ ଯେ ଏହି ଛୋଟ ଆରମ୍ଭ ଦିନେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଭାଷା, ସଂସ୍କୃତି, ସାମାଜିକ ଜୀବନ ଓ ମନୋଭାବର ଏକ ବିଶାଳ ଦର୍ପଣରେ ପରିଣତ ହେବ। ଆଜି ୨୦୨୬ରେ ‘ସୀତା ବିବାହ’କୁ ୯୦ ବର୍ଷ ପୂରିଛି। ଏହି ନଅ ଦଶନ୍ଧିର ଯାତ୍ରା ହେଉଛି ସଫଳତା ଓ ସଂଘର୍ଷ, ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ସଙ୍କଟର ଏକ ଦୀର୍ଘ କାହାଣୀ।
ସୀତା ବିବାହରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ-
ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ତିଆରି କରିବା ଯେତିକି କଷ୍ଟକର ଥିଲା, ତାହାକୁ ଦର୍ଶକଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇବା ମଧ୍ୟ ସେତିକି ବଡ଼ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଟୁରିଂ ସିନେମା ଏକ ବଡ଼ ଭୂମିକା ନେଇଥିଲା। ସ୍ଥାୟୀ ପ୍ରେକ୍ଷାଳୟ ନଥିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଫିଲ୍ମ ନେଇଯିବାର ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା। ଅର୍ଥାତ୍, ସିନେମା ଦର୍ଶକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲା।
ଏହି ପରମ୍ପରା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶାର ସିନେମା ସଂସ୍କୃତିକୁ ଗାଁରୁ ସହର ଏବଂ ସହରରୁ ଗାଁକୁ ପହଞ୍ଚାଇବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା।
ସିନେମା ହଲ୍—ଏକ ସମୟରେ ସାମାଜିକ ଜୀବନର ଅଂଶ-
ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ବଢ଼ିବା ସହିତ ସିନେମା ହଲ୍ର ସଂଖ୍ୟା ଓ ଗୁରୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଲା। ଏକ ସମୟରେ ଟକିଜ୍ ଥିଲା ସହରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆକର୍ଷଣ। ଗାଁରୁ ଲୋକେ ବସ୍, ଟ୍ରେନ୍ କିମ୍ବା ସାଇକେଲରେ ନିକଟସ୍ଥ ସହରକୁ ଯାଇ ସିନେମା ଦେଖୁଥିଲେ।
୧୯୭୦ ଓ ୧୯୮୦ ଦଶକରେ ବାରିପଦା, ବାଲେଶ୍ୱର, ଭଦ୍ରକ, ବ୍ରହ୍ମପୁର, ଛତ୍ରପୁର, ପୁରୀ, କଟକ, ସମ୍ବଲପୁର, ବଲାଙ୍ଗିର ଭଳି ଅଞ୍ଚଳରେ ସିନେମା ଦେଖିବା ଏକ ବଡ଼ ମନୋରଞ୍ଜନ ଥିଲା। ହଲ୍ରେ ଟିକେଟ୍ ପାଇଁ ଧାଡ଼ି, ଇଣ୍ଟରଭାଲରେ ଚାହା-ସିଙ୍ଗଡ଼ା ଏବଂ ପରଦାରେ ନିଜ ଭାଷାର କାହାଣୀ—ଏସବୁ ମିଶି ସିନେମା ହଲ୍କୁ କେବଳ ବ୍ୟବସାୟିକ ସଂସ୍ଥା ନୁହେଁ, ଏକ ସାମାଜିକ ମିଳନସ୍ଥଳରେ ପରିଣତ କରିଥିଲା।
ଓଡ଼ିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ବିକାଶ ପାଇଁ ସରକାରୀ ସ୍ତରରେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯାଇଥିଲା। ୧୯୭୬ରେ ଓଡ଼ିଶା ଫିଲ୍ମ ଡେଭଲପମେଣ୍ଟ କର୍ପୋରେସନ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ଏହି ଯାତ୍ରାର ଏକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ। ଏକ ସମୟରେ ହଲ୍ଗୁଡ଼ିକରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ପ୍ରଦର୍ଶନ ସମ୍ପର୍କିତ ସରକାରୀ ନୀତି ମଧ୍ୟ ରହିଥିଲା। ଫଳରେ ପ୍ରଯୋଜକ, ବିତରକ, ପ୍ରେକ୍ଷାଳୟ ଓ ଦର୍ଶକ—ଏହି ଚାରିଟି ଚକ୍ର ଏକାଠି ଘୂରୁଥିଲା।
ତା’ପରେ ଆସିଲା ମହାବାତ୍ୟା-
୧୯୯୯ ଅକ୍ଟୋବର ୨୯। ଓଡ଼ିଶାର ଇତିହାସରେ ଏହି ଦିନ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିଭାଜନରେଖା। ମହାବାତ୍ୟା ମଣିଷର ଜୀବନ, ଘର, ରାସ୍ତା ଓ ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ଯେପରି ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲା, ସିନେମା ହଲ୍ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ତାହାରୁ ବାଦ ପଡ଼ିନଥିଲା।
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାଶିତ ରିପୋର୍ଟରେ ମହାବାତ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରାୟ ୨୫୬ରୁ ୩୦୦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସିନେମା ହଲ୍ ଥିବା ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ସଂଖ୍ୟା ଦ୍ରୁତ ହ୍ରାସ ପାଇଥିବା ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ। ସଂଖ୍ୟାରେ ସ୍ରୋତଭେଦ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ—ମହାବାତ୍ୟା ଓଡ଼ିଶାର ସିନେମା ପ୍ରଦର୍ଶନ ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଦୁର୍ବଳ କରିଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ମହାବାତ୍ୟା ପରେ ସିନେମା ହଲ୍ଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଝଡ଼ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା—କେବଲ୍ ଟିଭି, ଭିଡିଓ ପାଇରେସି, ଟେଲିଭିଜନ୍ର ରେ ନବ ନିର୍ମିତ ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ର ପ୍ରଚାର ଓ ବିସ୍ତାର.
ବିଦ୍ୟୁତ୍, କର୍ମଚାରୀ, ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ, ପ୍ରୋଜେକ୍ସନ୍, ଏସି ଓ ଭବନ ମରାମତିର ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢ଼ିଲା। ଅନ୍ୟପଟେ ଛୋଟ ସହରର ଦର୍ଶକଙ୍କ ଟିକେଟ୍ କ୍ଷମତା ସୀମିତ ରହିଲା। ଫଳରେ ଅନେକ ସିଙ୍ଗଲ୍ ସ୍କ୍ରିନ୍ ହଲ୍ ବନ୍ଦ ହେଲା; କେତେକ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟବହାରରେ ପରିଣତ ହେଲା।
ଫିଲ୍ମ ତିଆରି ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯିବ କେଉଁଠି?-
ଏହା ଆଜିର ଓଡ଼ିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଶିଳ୍ପର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ।
ଜଣେ ପ୍ରଯୋଜକ ନିଜର ସଞ୍ଚିତ ଅର୍ଥ କିମ୍ବା ଋଣ ନେଇ ଫିଲ୍ମ ତିଆରି କରନ୍ତି। କଳାକାର, ଟେକ୍ନିସିଆନ୍, କ୍ୟାମେରା, ଲୋକେସନ୍, ପୋଷ୍ଟ ପ୍ରଡକ୍ସନ୍ ଓ ପବ୍ଲିସିଟିରେ ଅର୍ଥ ନିବେଶ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଫିଲ୍ମ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ପରେ ଯଦି ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍କ୍ରିନ୍ ନମିଳେ, ତେବେ ସମଗ୍ର ଆର୍ଥିକ ଚକ୍ର ଅଟକିଯାଏ।
ବିଶେଷକରି ଦଶହରା, ରଜ କିମ୍ବା ନୂଆବର୍ଷ ଭଳି ବଡ଼ ରିଲିଜ୍ ସମୟରେ ଏକାଧିକ ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ଏକାସାଙ୍ଗେ ଆସିଲେ ସ୍କ୍ରିନ୍ର ଅଭାବ ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ସଙ୍କଟ ହିଁ ଏକ ମୌଳିକ ପ୍ରଶ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରେ—ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ପାଇଁ ଆମେ ନୂଆ ସ୍କ୍ରିନ୍ କାହିଁକି ତିଆରି କରିପାରିବୁ ନାହିଁ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରୁ ‘ସିନେମା ଘର’:-
ଏହି ଚିନ୍ତାରୁ ହିଁ ଆସିଛି “ସିନେମା ଘର” ର ପରିକଳ୍ପନା। ପ୍ରଥମ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ‘ସୀତା ବିବାହ’ର ୯୦ତମ ବର୍ଷକୁ ସ୍ମରଣୀୟ କରିବା ସହିତ ମୋହନ ସୁନ୍ଦର ଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସ୍ମୃତିକୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ ଫିଲ୍ମୱାଲା ଏବଂ ଅଡିଓ ଭିଜୁଆଲ ଏମ୍ପୋରିଅମ୍ର ମିଳିତ ଉଦ୍ୟମରେ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ଚିନ୍ତା ଆଗକୁ ଆସିଛି।
‘ସିନେମା ଘର’ର ମୂଳ ଧାରଣା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ—ଯେଉଁଠି ସ୍ଥାୟୀ ସିନେମା ହଲ୍ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଉପଲବ୍ଧ ହଲ୍, ଅଡିଟୋରିୟମ୍, କମ୍ୟୁନିଟି ହଲ୍ କିମ୍ବା ଉପଯୁକ୍ତ ବଡ଼ ସ୍ଥାନକୁ ଆଧୁନିକ ଉପକରଣରେ ସଜାଇ ସିନେମା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା।
ପ୍ରସ୍ତାବିତ ମଡେଲ୍ରେ ପ୍ରାୟ ୨୦ ଫୁଟ୍ × ୧୦ ଫୁଟ୍ HD LED Screen, ପ୍ରଫେସନାଲ୍ ଅଡିଓ, ଜେନେରେଟର୍ ବ୍ୟାକ୍ଅପ୍ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ବସିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିବ। ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି—ସାଧାରଣ ଦର୍ଶକ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ପେଶାଦାର ସିନେମା ହଲ୍ସଦୃଶ ଅନୁଭୂତି ପାଇପାରିବେ।
ସୁଲଭ ଟିକେଟ୍, ପରିବାରମୁଖୀ ଅନୁଭୂତି-
‘ସିନେମା ଘର’ର ଆଉ ଏକ ଆକର୍ଷଣ ହେଉଛି ସୁଲଭ ଟିକେଟ୍। ପ୍ରସ୍ତାବ ଅନୁସାରେ ସହରାଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରାୟ ୧୮୦ ଟଙ୍କା ଏବଂ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚାୟତ ସ୍ତରରେ ପ୍ରାୟ ୧୫୦ ଟଙ୍କା ଟିକେଟ୍ ରଖିବାର ଯୋଜନା ରହିଛି। ଏହା ସହିତ ସେହି ଟିକେଟ ଟଙ୍କା ମଧ୍ୟରେ ଚାହା, ବିସ୍କୁଟ୍, ପାଣି ଏବଂ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ଚକୋଲେଟ୍ ଭଳି ଛୋଟ ଆତିଥ୍ୟର ଧାରଣା ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
ଅର୍ଥାତ୍, ଏହା କେବଳ ଟିକେଟ୍ ବିକ୍ରିର ପ୍ରକଳ୍ପ ନୁହେଁ; ଏହା ଏକ ସୁଲଭ, ପରିବାରମୁଖୀ ଏବଂ ସମ୍ମାନଜନକ ସିନେମା ଅନୁଭୂତି ଦେବାର ପ୍ରୟାସ।
ସହରରୁ ଗାଁ—ଗାଁରୁ ପଞ୍ଚାୟତ-
ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପୁରୀ, ନିମାପଡ଼ା, ଭୁବନେଶ୍ୱର, ଢେଙ୍କାନାଳ, କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା, ବାଲେଶ୍ୱର, ସୋନପୁର, ବୌଦ୍ଧ, ଛତ୍ରପୁର ଭଳି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖାଯାଇଛି। ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏହି ମଡେଲ୍କୁ ଅନ୍ୟ ସହର, ବ୍ଲକ୍ ଓ ପଞ୍ଚାୟତକୁ ବିସ୍ତାର କରାଯାଇପାରେ।
ଏହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସୁବିଧା ହେଉଛି—ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ନୂଆ କୋଠା ନିର୍ମାଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଥିବା ଅଡିଟୋରିୟମ୍, କମ୍ୟୁନିଟି ହଲ୍ କିମ୍ବା ବଡ଼ ଇଣ୍ଡୋର୍ ସ୍ପେସ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପାଇଁ ସିନେମା ପ୍ରେକ୍ଷାଳୟରେ ପରିଣତ କରାଯାଇପାରିବ।
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ‘ସିନେମା ଘର’କୁ ପୁରୁଣା ଟୁରିଂ ସିନେମାର ଆଧୁନିକ ରୂପ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ। ପୂର୍ବରୁ ପରଦା ଓ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର୍ ନେଇ ସିନେମା ଗାଁକୁ ଯାଉଥିଲା; ଆଜି ସେହି ଚିନ୍ତା HD LED, ଡିଜିଟାଲ୍ ସାଉଣ୍ଡ୍ ଓ ଆଧୁନିକ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ସହ ପୁଣି ଫେରିପାରେ।
ପ୍ରଯୋଜକଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆଶା-
‘ସିନେମା ଘର’ର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଭ ପାଇପାରନ୍ତି ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମର ପ୍ରଯୋଜକ। ଜଣେ ପ୍ରଯୋଜକ କେବଳ ଅର୍ଥ ନିବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ନିଜର ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ନିବେଶ କରନ୍ତି। ସେହି ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷ ଗନ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଦର୍ଶକ।
ଯଦି ଫିଲ୍ମ ତିଆରି ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ସ୍କ୍ରିନ୍ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ପ୍ରଯୋଜକଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ଚକ୍ର ଅଟକିଯାଏ। ‘ସିନେମା ଘର’ ଏହି ଅଟକିଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଚଳାଇବାର ଏକ ବିକଳ୍ପ ପଥ ହୋଇପାରେ।
ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି—ସ୍କ୍ରିନ୍ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ନୁହେଁ, ନୂଆ ସ୍କ୍ରିନ୍ ସୃଷ୍ଟି କରିବା।
ଏକ ପ୍ରକଳ୍ପ ନୁହେଁ, ଏକ ଆନ୍ଦୋଳନ-
‘ସିନେମା ଘର’ କେବଳ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବ୍ୟବସାୟିକ ପ୍ରକଳ୍ପ ହୋଇ ରହିଲେ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ସୀମିତ ରହିପାରେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଯୋଜକ, ସ୍ଥାନୀୟ ଉଦ୍ୟୋଗୀ, ଦର୍ଶକ ଓ ସରକାର ମିଳିତ ଭାବେ ଏହାକୁ ଆଗକୁ ନେଲେ ଏହା ଏକ ବିକଳ୍ପ ଫିଲ୍ମ ବିତରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ରୂପ ନେଇପାରେ।
ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଯୁବକଙ୍କ ପାଇଁ ରୋଜଗାର, ସ୍ଥାନୀୟ ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ବିଜ୍ଞାପନର ସୁଯୋଗ ଏବଂ ସରକାରୀ ସଚେତନତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ଏକ ଡିଜିଟାଲ୍ କମ୍ୟୁନିଟି ମିଡିଆ ସ୍ପେସ୍ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରିବ।
ଦଶହରାରୁ ନୂଆ ଆଶା-
ଦଶହରା ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ରିଲିଜ୍ ସମୟ। ଏକାଧିକ ଫିଲ୍ମ ଏକାସାଙ୍ଗେ ଆସିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍କ୍ରିନ୍ ଦେବା ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା। ଏହି ସମୟରେ ‘ସିନେମା ଘର’ ଅତିରିକ୍ତ ସ୍କ୍ରିନ୍ ନେଟୱର୍କ ଭାବେ କାମ କରିପାରେ।
ପୁରୀ, ଭୁବନେଶ୍ୱର ଭଳି ସହରରେ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ଅସ୍ଥାୟୀ ଏସି ହଲ୍ କିମ୍ବା ପ୍ରେକ୍ଷାଳୟ ସୃଷ୍ଟି କରି ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ପାଇଁ ଅତିରିକ୍ତ ସ୍କ୍ରିନ୍ ଯୋଗାଇ ହୋଇପାରେ। ଏହା ହେଉଛି ଚିନ୍ତାଧାରାର ପରିବର୍ତ୍ତନ—ସୀମିତ ସ୍କ୍ରିନ୍କୁ ନେଇ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ନୁହେଁ, ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ନୂଆ ସ୍କ୍ରିନ୍ ସୃଷ୍ଟି।
ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଆଲୋକର ଶିଖା-
୧୯୩୬ରୁ ୨୦୨୬—୯୦ ବର୍ଷର ଯାତ୍ରାରେ ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ଅନେକ ଝଡ଼ ଦେଖିଛି। ନିର୍ମାଣର ସଙ୍କଟ ଆସିଛି, ଅର୍ଥର ସଙ୍କଟ ଆସିଛି, ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବଦଳିଛି, ଦର୍ଶକଙ୍କ ରୁଚି ବଦଳିଛି। ମହାବାତ୍ୟା ପ୍ରେକ୍ଷାଳୟ ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ଆଘାତ କରିଛି। ପାଇରେସି, ଟେଲିଭିଜନ୍, ମୋବାଇଲ୍ ଓ OTT ନୂଆ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆଣିଛି।
ତଥାପି ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ବଞ୍ଚିଛି।
କାରଣ ଓଡ଼ିଆ ଦର୍ଶକ ଆଜି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭାଷାର କାହାଣୀକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି। ଆବଶ୍ୟକତା କେବଳ ଏତିକି—ସେହି କାହାଣୀକୁ ଦର୍ଶକଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଆମକୁ ନୂଆ ରାସ୍ତା ଖୋଜିବାକୁ ହେବ।
‘ସିନେମା ଘର’ ସେହି ନୂଆ ରାସ୍ତାର ଏକ ପ୍ରୟାସ। ଏହା ସଫଳ ହେଲେ ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମର ବିତରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏକ ବିକଳ୍ପ ମଡେଲ୍ ହୋଇପାରେ। ପ୍ରଯୋଜକଙ୍କୁ ନୂଆ ବଜାର ମିଳିବ, ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ସିନେମା ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିବ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଯୁବକଙ୍କ ପାଇଁ କାମର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରିବ।
୧୯୩୬ରେ ମୋହନ ସୁନ୍ଦର ଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ ‘ସୀତା ବିବାହ’ ମାଧ୍ୟମରେ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ୨୦୨୬ରେ ତାହାକୁ ଏକ ନୂଆ ଦିଗ ଦେବାର ସମୟ ଆସିଛି।
ସିନେମା ହଲ୍ ଭାଙ୍ଗିଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସିନେମାର ସ୍ୱପ୍ନ ଭାଙ୍ଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯେଉଁଠି ହଲ୍ ନାହିଁ, ସେଠି ‘ସିନେମା ଘର’ ହେଉ।
ଯେଉଁଠି ସ୍କ୍ରିନ୍ ନାହିଁ, ସେଠି ସ୍କ୍ରିନ୍ ପହଞ୍ଚୁ।
ଯେଉଁଠି ଦର୍ଶକ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ପହଞ୍ଚୁ।
ଏହି ଦଶହରାରୁ ‘ସିନେମା ଘର’ ଯଦି ଏହି ସଂକଳ୍ପ ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ତେବେ ଏହା କେବଳ ଏକ ନୂଆ ବ୍ୟବସାୟିକ ମଡେଲ୍ ନୁହେଁ—ଓଡ଼ିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଶିଳ୍ପର ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଏକ ଆଲୋକର ଶିଖା ହୋଇପାରେ।
‘ସିନେମା ଘର’—ଏକ ସଂକଳ୍ପ
ପ୍ରତି ସହରରେ ସିନେମା।
ପ୍ରତି ଗାଁରେ ସିନେମା।
ପ୍ରତି ପଞ୍ଚାୟତରେ ସିନେମା।
ଏବଂ ପ୍ରତି ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରଯୋଜକଙ୍କ ଫିଲ୍ମ ପାଇଁ ଏକ ନୂଆ ସ୍କ୍ରିନ୍।
ଏହା ହେଉଛି ‘ସିନେମା ଘର’ର ସ୍ୱପ୍ନ।
